İslami Gençlik

Cihadın Üçüncü Hedefi seyyid kutub

admin — Thu, 11 Feb 2010 07:25:38 +0000

Yeryüzünde kendisine has nizamını kurup sürdürmek ve korumaktır.

Çünkü insana, insan kardeşine karşı insanca bir özgürlük veren biricik nizamdır İslâm..

Çünkü İslâm, bir tek ubudiyyetten başkasını kabul etmemektedir. Kulluğun, yüceler yücesi bir tek büyük Allah’a yapılmasını belirleyen İslâm, yeryüzünden – hangi biçim ve türüyle olursa olsun- kula kulluğu kaldırmaktadır.

Halka kendi katından hükümler koyup insanların başına musallat olan hiç bir ferd, hiçbir sınıf veya ulus bırakmamaktadır İslâm nizamı.

Çünkü tüm insanların bir tek Rabbi vardır. Herkes İçin kanunlar koyan O’dur. Şu halde insanların itaat ve bağlılıklarıyla, iman ve ibadetleriyle yönelmeleri gereken de O’dur.

Bu bakımdan İslâm nizamında, Allah’ın şeriatini uygulayandan başka hiç bir kimseye itaat yoktur, ilahi şeriatı, beşer hayatına uygulamakla görevlendirilen kimseden başkasına..

Sıradan bir kul olan hiç bir insan, kendisi için ilahlık makamının iddiasında bulunamaz. İşte İslâm’ın getirdiği Rabbani nizamın temel dayanağı budur.

Sonra İslâm, bu temele dayalı arı duru ahlakî düzeniyle bir insanın özgürlük hakkını garantilemekte, herkesin dokunulmaz değerlerini gözetmekte ve İslâm yurdunda yaşayan her vatandaşın hukukunu korumaktadır. İslâm’ı benimsemeyenler de dahil herkesin ve inancı ne olursa olsun her insanın..

Ayrıca İslâm, hiç kimseye zorla İnancını da benimsetmez. Zorlama yok.. Sadece tebliğ vardır. İşte İslâm, yeryüzünde böylesine yüce bir nizamı kurup yaşatır ve korur. öyleyse cihad etmek hakkıdır İslâm’ın..

Kula kulluğa dayalı tağutî düzenleri çökertmek için cihad etmelidir.

Sıradan kulların ilahlık İddiasında bulunduğu ve haksız yere ilahlık görevlerine başvurulduğu tağuti düzenleri ortadan kaldırmak için cihad…

Çünkü yeryüzündeki bu azgın düzenlerin İslâm’a karşı direnmesi ve İslâm’a savaş açması kaçınılmazdır. İslâm’ın da bu düzenleri kökünden yıkması kaçınılmazdır. Çünkü yüce nizamını yeryüzünde kurmasının başka bir çaresi yoktur, insanları özgün İnançlarıyla gölgesinde özgür yaşatmasının yolu budur. Bu özgürlüğe karşı İslam’ın insanlardan istediği şey, sosyal, ahlakî, ekonomik ve devletin varlığıyla ilgili yasalara uymaktır.

Kalb inancına gelince, bunda hepsi özgürdür. Kişisel hallere (medeni hukuka) gelince bunda da herkes özgürdür ve bu alanda inançlarına uygun olarak davranma hakkına sahiptirler. Bununla da kalmayan İslâm, kendilerini ve inanç özgürlüklerini ayrıca korumakta, haklarını savunmakta ve dokunulmaz değerlerini garantilemektedir. Ama söz konusu nizamının çerçevesinde..

Şu halde cihad hala farzdır. Bu eşsiz nizamı kurmak için müslümanlara yüklenen bir farz..

“Fitne ortadan kalkıp din Allah’ın oluncaya kadar savaşın.” (el-Bakara: 193)

Yani yeryüzünde kulların ilahlık iddiasını ve Allah’tan başkasına tapınmayı ortadan kaldırıncaya kadar..

Görülüyor ki İslâm, inancını insanlara zorla benimsetmek için kılıç kuşanmamıştır. Ve bazı düşmanlarının itham ettikleri şekilde kılıç zoruyla da yayılmamıştır.

İslâm, her inanç sahibinin gölgesinde güvenle yaşayabileceği bir nizam kurmak için cihad etmiştir. Aynı inancı paylaşmasalar da emri altında yaşayan herkese inanç özgürlüğünü sağlamak için..

Durum sadece bundun ibarettir, İslam’ın, var olmak, yayılmak, taraftarlarına inanç ve can güvenliğini ağlamak, kısaca hayırlı bir nizamı kurup yaşatmak için güçlü olması zorunludur. Cihad, alçağın alçağı İslam düşmanlarının müslümanlara anlatmak istediği gibi hiç kuşkusuz ne şimdi, ne de gelecekte önemi az olan veya gereği kalmayan bir araç değildir ve olmayacaktır.

İslâm’ın bir nizam kurması zorunludur. İslam’ın bir gücü olması zorunludur. İslâm’da cihadın varlığı zorunludur. İslâm’ın vazgeçilmez tabiatı budur. Başka türlü yaşayıp yönetmesine imkan bırakmayan tabiatı budur. Evet “dine girmede zorlama yoktur” ama bunun yanında şu da vardır:

“Gücünüz yettiğince, hem kendinizin, hem de Allah’ın düşmanı (kafirleri) ve sizin bilmeyip de Allah’ın bildiği başkalarını (münafıkları) korkutacak kuvvet ve savaş atlarını hazırlayınız.” (el-Enfal: 60)

İşte İslam’a göre sorunun çözümü budur, öyleyse müslümanlar, din ve tarihlerinin hakikatini böylece tanımak zorundadırlar. Dinlerinde kusur varmış gibi kendisini savunma gereğini gören suçlu tavrını bırakmak zorundadırlar. Çünkü takınmaları gereken tavır, tüm yeryüzü ideolojilerini, düzen ve doktrinlerini yenen kendisinden emin ve rahat kimsenin tavrıdır.

Bu bakımdan İslam’ı savunma görüntüsü altında mü’minlere güvenli bir yaşam ortamı sağlayan ve saldırgan tağutların iktidarını yıkan cihad hakkını gönüllerden silmek isteyen düşmanlara aldanmamalıdırlar. Çünkü bu cihad, tüm insanlığın İslâm’la gelen hayırdan yararlanması içindir.

İnsanlığa karşı işlenecek cinayetlerin en büyüğü; hiç kuşkusuz insanlığı bu haktan yoksun bırakıp araya başka engeller koymaktır.

Bunu yapanlar, kesinlikle insanlığın en büyük düşmanlarıdırlar.

Akıllı ve rüşdüne ermiş bir insanlığın ortadan kaldırması gereken düşmanlardır bunlar.

Ve insanlık akıllanıp rüşdüne erinceye kadar, Allah tarafından seçilen ve sevilen mü’minlerin bu azgın düşmanı tard etmesi zorunludur. Çünkü mü’minler, iman nimetini kendilerine bağışlayan Allah’ın sevdiği kimselerdir.

Bundan dolayı cihad; hem kendileri, hem de tüm insanlık için vazgeçilmez görevdir. Çünkü Allah’ın huzurunda bu görevden dolayı sorulacaklardır.

Cihadın İkinci Hedefi seyyid kutub

admin — Thu, 11 Feb 2010 07:24:29 +0000

İnanç özgürlüğü sağlandıktan sonra inanca davet özgürlüğünü gerçekleştirmektir.

Şurası kesin ki İslâm, hayat ve kainata ilişkin en mükemmel düşünceyi ve hayatın kalkınması için de en İleri düzeni getirmiştir. Tüm bunları. İnsanlığa doğruca göstermek, insanlığın kulak ve kalbine ulaştırmak İçin getirmiştir. Ta ki bundan sonra, yani tebliğ ve açıklamadan sonra dinde hiç bir zorlama olmadan dileyen iman etsin, dileyen de inkar etsin.

Ama bundan önce olması gereken, bu hayrın tüm insanlığa erişmesini önleyen engellerin yoldan kalmasıdır. Bu din nasıl ki Allah katından tüm insanlığa gelmiş; öyleyse tüm insanlığa tebliğ edilmesi de gerekir. Bundan dolayı İnsanların, tebliği işitip ikna olduktan sonra – eğer dilerlerse – hidayet kervanına katılmalarını yasaklayan tüm engellerin ortadan kalkması şarttır.

Bu engellerin en başında ise tağuti düzenler gelmektedir. İnsanlara hidayetin sesini dinlemeyi yasaklayan ve hidayete eren kimseleri de fitneye veren yeryüzünün tağutî düzenleri..

İşte İslam, bu tağuti düzenleri yıkıp onun yerine kişiye, inanca davet ve dava adamlığı özgürlüğünü temin eden adil bir düzen kurmaktadır.

Madem ki bu hedef hala mevcuttur, öyleyse müslümanların – eğer gerçekten müslüman iseler- bu hedefe varmak için cihad etmeleri zorunludur

Cihadın Birinci Hedefi seyyid kutub

admin — Thu, 11 Feb 2010 07:20:14 +0000

Müslümanlardan eziyetleri defetmek için.

Müslümanları, çektikleri fitne ve işkencelerden kurtarıp can, mal ve inançlarının emniyetini sağlamak için. Bundan dolayı da şu büyük ilkeyi getirmiştir.

“Fitne, öldürmekten beterdir.” (el-Bakara: 191)

Böylece İslâmi akideye saldırmayı, bu yüzden işkence yapmayı ve mü’minleri fitneye uğratmayı bizzat cana kıymaktan bile beter saymıştır.

Yani bu büyük ilkeye göre akide, hayatın kendisinden bile değerlidir. Mal ve canını korumak için savaşmasına izin verilen mü’minin, inanç ve dinini korumak için savaşmasına izin verilmesi daha da doğal bir şeydir.

İnançları yüzünden fitne ve eziyete uğrayan müslümanların, bu en aziz bildikleri varlıklarını korumaktan başka çareleri yoktur. Dünyanın pek çok yerinde inançları yüzünden fitne ve işkencelere uğrayan kimselerin kendilerini korumaları zorunludur.

Örneğin müslümanların Endülüs’te uğradıkları fitne, öylesine yüz kızartıcı ve vahşi yöntemler, öylesine toplu kıyımlar uyguladılar ki artık bugün İspanya’da ne bir müslüman ve ne de İslâm diye birşey kalmıştır,

Örneğin Kudüs ve civarındaki haçlı hücumları.. Bu saldırıların hazırlık ve hedefi, sadece akideye yönelikti. Ama o zaman sadece akide bayrağı altında savaşan müslümanlar bu bölgeyi, Endülüs’ün acıklı sonundan kurtarmışlardı.

Sonra günümüzde müslümanların tüm dünyada uğradığı fitneler..

Komünist, budist, Siyonist ve haçlı tüm ülkelerde karşılaştıkları eziyetler..

Şu halde bu kimseler eğer gerçekten müslümanlar iseler, uğradıkları fitneyi defetmek için cihad farizasıyla – bugün de – yükümlüdürler.

Ciddiyet ve Azimle Çalışmak Seyyid Kutub

admin — Thu, 11 Feb 2010 07:15:36 +0000

Mümin bir kalb; eğlenceyle, safsata ve boş işlerle oyalanmayacak kadar meşguldür. Boş söz, boş iş, boşuna özen ve yararsız anlayışlardan (düşüncelerden) uzak tutacak bir meşguliyet…

Çünkü inanmış bir kalb, Allah’ın zikri ve azametinin tasavvuruyla, nefis ve ufuklardaki ayetlerinin tefekkürüyle meşguldür. Çünkü kainatın her bir manzarası, aklı etkilemeye, düşünceyi meşgul etmeye ve vicdanı harekete geçirmeye yetip artmaktadır. Akidenin getirdiği sorumluluklar, bir başka meşguliyettir. Bunun gereği olarak kalbi arındırmak, nefsi tezkiye etmek ve ruhu arıtmak sorumluluğu…

Davranışlara ilişkin sorumluluklar…

İmanın gerektirdiği yüce konumu muhafaza etme sorumluluğu…

Emri bil-maruf ve nehy-i an’il-münker görevi…

Hayatın saplantı ve fesattan korunmasına ilişkin yükümlülükler…

Akidenin korunmasına, yardımına, yüceltilmesine ve düşmana karşı bekçiliğinin yapılmasına ilişkin olarak cihad yapma sorumluluğu…

Görülüyor ki, tükenmez ve mü’minin gaflette kalmasına izin vermez nitelikte pek çok görev ve sorumluluklar söz konusudur. Bunların her biri ya farz-ı ayn, ya da farzı kifayedir.

Tüm bu görevler, sınırlı beşer gücünü, ömür ve cehdini meşgul etmeye yetecek kadar çoktur. İnsan; ömür ve gücünü, ya hayatın ıslah, kalkınma ve iyileşmesi yolunda harcayacak, ya da safsata, boş iş ve eğlence yollarında tüketecektir. Bir mü’min bu yeteneklerini, akidesinin gereği olarak ıslah, onarım ve kalkınma yolunda kullanmak zorundadır. Bunun anlamı, “mü’min zaman zaman istirahat etmez” demek değildir. Çünkü istirahat başka şey, işsizlik, eğlence ve yararsız işler yapmak başka şeydir:

“Namazlarında huşu duyan, boş şeylerden uzak duran, mü’mlnler hiç şüphesiz felaha kavuşmuşlardır.” (el-Mü’minun: 1-3)

Akide ortamı, hiç şüphesiz çalışma ve çabalama ortamıdır. Aynı zamanda korku ve ürperti ortamıdır. Bu, gerçekten ciddiyet ve çabalama isteyen bir konumdur. Ama insanlar bu konumun ve bunun öneminin farkında değil.

“İnsanların hesap verme günü yaklaşmıştır. Ama onlar (bu dünyada hesap gününe hazırlık yapmaktan) gafil ve uzak bir halde yaşamaktadırlar. Rablerinden kendilerine yeni gelen hiç bir zikir (ayet) yoktur ki, bunu eğlene dururlarken dinlemiş olmasınlar.” (el-Enbiya: 1-2)

Bu ayet, ciddiyet tanımaz başıboş insanları tanıtmaktadır.

Çünkü onlar, en tehlikeli anlarda, en önemli konularda ve kutsal konumlarda eğlencelerini, safsata ve oyunlarını bırakmazlar. Oysa ki, kendilerine gelen zikir (uyan ve ayetler) Rablerindendir.

Onlar ise saygınlık ve kutsallıktan uzak bir halde; yani eğlene dururlarken bunu karşılıyorlar. Ciddiyetten, dikkatlilikten ve kutsamaktan uzak olan bir nefis; bir tür çöküntü, saçmalık ve donmuşlukla karşı karşıyadır.

Artık bu nefis, bir yük altına giremez, bir görev yerine getiremez ve bir sorumluluk kaldıramaz. Onun açısından hayat, boş, basit ve ucuz olmuştur. Mukaddesatı önemsemeyen bir ruh, muhakkak ki, hastadır.

Görev yüklemek başka, vurdumduymazlık daha başka bir şeydir.

- Görev yüklemek, ciddî ve duyarlı bir güç demektir.

- Vurdumduymazlık ise şuur kaybı ve gevşeklik demektir.

Eğlence, kalbi oyalayan, vakti tüketen, hayır getirmeyen ve kısaca yeryüzüne hayır, adalet ve salah dağıtmakla görevli insana hiç bir kazanç sağlamayan bir şeydir. Bu; İslâm’ın özelliğini sınırlarını, yol ve yöntemini çizip belirlediği bir görevdir.

“İnsanlardan kimisi var ki, hiç bir ilme dayanmadan Allah yolundan saptırmak ve bunu alaya almak İçin boş sözleri alıp dururlar, işte bu kimselere alçaltın bir azap vardır.” (Lokman: 6)

Umumiyet ifade eden ve işaretleri tüm zamanlarda açık seçik bulunabilen bu ayet-i kerime, bazı tip insanları tanıtmaktadır. Nitekim dün Mekke’deki davet ortamında, yani ayetin indiği ortamda da bu tür insanlar bulunuyordu.

“İnsanlardan kimisi var ki, boş sözleri alıp dururlar…”

Boş sözlerin alışverişini yaparlar. Mallarını vererek, vakit ve hayatlarını vererek; yani paha biçilmez varlıklarını vererek satın alırlar boş sözleri…

Basit ve pahaya gelmez bir boş söz uğruna bir daha geri gelmeyecek ömürlerini tüketir bu insanlar…

Davetçinin Ahlâkı SEYYİD KUTUB

admin — Thu, 11 Feb 2010 07:13:59 +0000

Davetçinin, güzel, yumuşak, sade ve acımalı bir ahlaka sahip olması gerekmektedir. Gönülleri kazanıp insanları etrafında toplayacak bir ahlak…

Davetçi, yanındaki insanlara yumuşak ve merhametli davranmalıdır, öfkeli ve katı kalpli olan davetçinin etrafında hiç kimse toplanamaz. Katı kalbli davetçi dayanışma sağlayamaz. İnsanlar; merhametli bir koruyucuya, engin bir sevgiye, fevkalâde bir gözetime, müsamahakâr bir davranışa, cehalet, zayıflık ve noksanlıklarını hoş görecek bir halimliğe muhtaçtırlar. Yani büyük, vermeyi bilen, ellere göz dikmeyen, sorunları paylaşan ve kendi sorunlarıyla baş ağırtmayan bir yüreğe…

İnsanların; kendisinden himmet, sevgi, gözetim, hoşgörü, dostluk ve rıza beklediği bir yürek…

Büyük davetçi Resul-i Ekrem (s.a.s.)’in yüreği böyleydi. İnsanlarla beraber yaşantısı böyleydi…

O, kendi nefsi için asla kızmazdı. Beşerî zaaflardan dolayı göğsü daralmazdı. Dünyevî metadan hiç bir şeyde gözü yoktu. Ellerindekinin tümünü kolayca ve engin bir hoşgörüyle dağıtırdı. Mükemmel derecede halimdi. İlgisi, sevgisi ve dostluğu, etrafındaki insanları kuşatmıştı. Kur’an-ı Kerim, bunun canlı bir şahididir. Yüce Allah, bu ahlakı, davetçilerin beşeri ilişkilerine örnek olsun diye Aziz Kitabında bildirmiştir:

“Eğer sen, kaba ve katı kalbli olsaydın, insanlar etrafından dağılırlardı.” (Al-i İmrân: 159)

Yumuşaklık, tevazu ve merhamet, davetçide canlanan müşahhas bir ahlak olmalıdır:

“Mü’minlere kanatlarını ger.” (el-Hicr: 88)

İnişe geçen bir kuşun kanat germesine benzer bir kanat germe…

Allah’ın Resulü (s.a.s.), hayatı boyunca ashabıyla beraber yaşadı. Onun ahlakı, Kur’an’dı. Ve o, kendisini eğiten Kur’an’ın canlı bir örneğiydi.

“Af yolunu tut. Marufu emret ve cahillerden vazgeç. Şeytandan sana bir vesvese geldiğinde Allah’a sığın. Çünkü O, her şeyi işiten ve bilendir.” (el-A’raf: 199-200)

Yani insanlarla sohbet ve muaşereti kolaylıkla sağlayan af yolunu tut. İnsanların mükemmel olmasını bekleme. Onları zora koşma. Hatalarını, zaafiyet ve noksanlıklarını affet.

Tabi ki tüm bunlar, kişisel ilişkilerde söz konusudur. Dini inanışta veya şer’i vecibelerde değil…

Çünkü İslâm akidesi ve Allah’ın şeriati söz konusu olunca göz yumup hoş görmek yoktur.

Hoş görü ve göz yumma, alış verişlerde, komşuluk ve arkadaşlıkta; yani hayatın kolayca ve sade bir şekilde geçmesine yarayacak konularda vardır. Beşeri zaaflara göz yumup ilgiyi esirgememek ve müsamahakâr olmak, büyük ve güçlü insanların şanındandır. Küçük ve zayıflara karşı büyüklerin takındığı tavırdır. Allah’ın Resulü (s.a.s.), bir yönetici, bir rehber, bir öğretmen ve bir mürebbiydi. Kolaylık göstermek, göz yummak ve müsamahakâr olmak en çok ona yakışan bir ahlaktı. Evet Allah’ın Resûlu (s.a.s.), kendi nefsi için asla kızmazdı. Ama Allah’ın dini çiğnendiği zaman ise, hiçbir şey onu yatıştırmazdı. Bundan dolayı tüm davetçilerin, onun ahlakıyla ahlaklanmaları gerekir. İnsanların hidayetiyle ilgilenmek, engin bir yürekliliği, hoşgörüyü, kolaylığı ve sadeliği gerektirmektedir. Tabi ki Allah’ın dininde hiç bir gevşeklik veya aşırılık göstermeden…

Allah’ın dinine davet eden kimsenin kendisine has sıfatı, ruhu, konuşması, sözü ve edebî vardır. Yüce Allah, gerek Hz. Peygamber (s.a.s.)’e ve gerekse bu ümmetin her davetçisine bu şifa ve hususiyetlerle hitap etmektedir. Yüce Allah, davetçiye -şartlar ne olursa olsun- “ahlakın şudur”, “metodun şudur” diye buyurmaktadır:

“Allah’a davet edip salih amel işleyen ve “Ben müslümanlardanım” diyen kimseden daha güzel sözlü olan var mı? İyilikle kötülük elbette ki bir olmaz, öyleyse (kötülüğü) iyilikle defet. O zaman görürsün ki aranızda düşmanlık bulunan kimse sımsıcak bir dost oluvermiş. Bu (hususiyet) sadece sabreden kimselere, sadece büyük mükafat sahibine verilir. Eğer şeytandan sana (saptırıcı) bir vesvese gelirse, Allah’a sığın. Çünkü O, her şeyi işiten ve bilendir.” (Fussilet: 33-36)

Allah’ın dinine davet görevini; beşeri zaaf ve cehalete, nefsin bildiğiyle övünüp kibirlenmesine, “dalalet üzerindesin” denmesini reddetmesine, davanın tehdit ettiği arzu ve şehvetlere düşkünlüğüne rağmen yürütmek, gerçekten zor bir iştir. Çünkü tüm insanları hukuken eşit gören bir tek ilah’a davet işi, böylesine zor şartlarda yürütülen büyük bir görevdir.

“Allah’a davet edip salih amel işleyenden daha güzel sözlü var mı?”

Zaten sözün güzelliği, böylesine zor şartlarda anlaşılır. Bu davayı, böylesine şartlarda ilan etmekte…

Sözü doğrulayan bir amelle ve kişisel arzuları geride bırakan bir teslimiyetle beraber bu güzel ilan, göğe yükselmeye layık olan bir ilandır. Çünkü bu davet, tamamen Allah’ın rızasını kazanmaya yöneliktir. Davetçinin buradaki tek görevi, tebliğ yapmaktır. Tebliğini yaptıktan sonra, insanlar bundan yüzünü çevirmiş, edepsizlik mi yapmış, şımarıkça inkar etmeye mi kalkışmış bu iş kendisini ilgilendirmez. Çünkü o, en güzel şekilde anlatmakla yükümlüdür. Davetçinin konumu yüksek; diğerlerinin, yani kötülüğe başvuranların konumu ise alçaktır.

“İyilikle kötülük, elbette ki bir olmaz.”

Şu halde davetçi, kötülükle karşılık veremez…

Çünkü iyilikle kötülüğün etkisi aynı değildir. Kötülüğün karıştığı bir iyiliğin etkisi de aynı değildir. Kötülüğe karşı sabır, müsamaha ve nefsanî arzuları bırakıp aşmak, en başıbozuk kişileri bile sakinleştirip güven duymalarını sağlar. Düşmanlıktan dostluğa ve serkeşlikten sükunete yönelmesine neden olur.

“Sen kötülüğü iyilikle defet. O zaman görürsün ki, aranızda düşmanlık bulunan kimse, sımsıcak bir dost oluvermiştir.”

Bu, genellikle gerçekleşen bir kuraldır. Öyle ki sonuçta fevri tavırlar bırakılır, kızgınlık sükûnete ve şımarıklık da hayaya dönüşür. Çünkü fevri bir harekete, şımarıklığa ve söz dinlemezliğe; sakinleştirici bir tarzda değil de aynısıyla karşılık verilirse aksilikler daha da artar, gazaplar kamçılanır, şımarıklık devam eder, haya, perdesi yırtılır, nefse hakimiyet yok olur ve günah işlemekten gurur duyulur. Ama her şeye rağmen müsamahakâr olmak, engin bir yürek ister. Kötülük yapma gücü bulunduğu halde sevip ilgi gösteren bir yürek…

Aslında “kötülük yapabilme gücü”, müsamahanın meyvesini verebilmesi için bulunması gereken bir şeydir. Kötü adamın “iyiliği”, “zayıflık” olarak kabul etmemesi için gereken bir şey…

Çünkü kötü adam, karşısındakinin zayıf olduğunu anlayınca, saygı göstermeyecektir. Dolayısıyla iyiliğin de hiç bir etkisi olmayacaktır. Bu bakımdan “müsamahakâr” olmak; akideye saldırı veya mü’minleri fitneye uğratma hallerinde değil, şahsi meselelerde söz konusu olabilir. Çünkü akideye bir saldırı olduğu zaman, olanca gücü kullanıp karşı koymak veya ilâhî hüküm gelinceye kadar sabretmek lazımdır.

Kötülüğü iyilikle defedip, müsamahakâr olmak, öfke ve gazabı önleyen önemli bir tutumdur. Böylesi anlarda bu dengeyi yakalamak, yani “ne zaman müsamaha gösterilir, ne zaman iyilikle karşılık verilir” bunu bilmek, gerçekten büyük bir şeydir. Her insanın elde edemeyeceği üstün bir derecedir. Çünkü bu, bir sabır işidir. Allah vergisi bir şeydir. Bunu elde etmeye çalışan kimselere Allah’ın verdiği bir şey…

Hz. Peygamber (s.a.s.)’i düşünün. Kendi nefsi için hiç kızmayan; ama Allah’ın bir emri çiğnenince hiç bir şeyle kızgınlığı dinmeyen Hz. Peygamber (s.a.s.)’i…

İşte bu, öyle büyük bir derece olduğu için Yüce Allah, Hz. Peygamber’e (s.a.s.) ve onun şahsında tüm davetçilere diyor ki:

“Eğer şeytandan sana (saptırıcı) bir vesvese gelirse, Allah’a sığın. Çünkü O, her şeyi işiten ve bilendir.”

Gazap; kalbe vesvese salan ve kötülüğe karşı veya müsamaha konusunda yeterince sabır göstermemeyi doğuran bir histir.

İşte bu gibi durumlarda şeytanî vesveselerden Allah’a sığınmak; şeytanın öfkeyi kamçılayıp bu boşluktan yararlanmasını önleyen bir korumadır. Beşer kalbinin yaradanı, bu kalbin girinti ve çıkıntılarını, güç ve yeteneğini, şeytanın hangi noktadan nüfuz edebileceğini, dava adamını hangi tür vesveseyle gazaba getirebileceğini, yolunda yürüyen halim bir insanı nasıl öfkelendirebileceğini elbette ki, bilmektedir.

Bir mü’min, ne olursa olsun Rabbi için kızmaIıdır. Rabbinin yüceliği ve saygınlığı çiğnenince kızmalıdır. Nefsimize veya ailemize bir hakaret yapılınca şişinir, kızar ve öfkeleniriz. Ama mü’min, Rabbi için gayrete gelmek zorundadır. İslâm’la cahiliyenin tasavvurları arasındaki her zaman ve her ortamdaki gerçek fark ve yol ayrımı budur.

Müslüman cemaat, yüce ahlaki değerlere dayanmak zorundadır. Kur’an-ı Kerim, bu ahlaki esasların neler olduğunu – en güzel örneklerle – bildirmiştir; İslâmî tasavvur ve müslüman cemaat yapısındaki en vazgeçilmez ve en köklü unsur, ahlakî unsurdur. Ve bu, tüm hayati alan ve faaliyetleri kapsayacak niteliktedir.

İslâm cemaatinin vazgeçilmez temel dayanağı bir tek Allah’a ubudiyyettir.

Bundan dolayı bu cemaat, hangi biçimiyle olursa olsun, tüm beşeri ubudiyyetlerden kurtulmuştur.

Tüm faziletler ve tüm ahlakî değerler, işte bu kurtuluş ve özgürlüğün bir ürünüdür.

Çünkü her konudaki değer ölçüsü, Allah’ın rızasını kazanmaktır. Bunun da doruk noktası, Kur’an-ı Kerim’in ahlakıyla süslenmektir.

İslâmî bir ahlakın en büyük dayanağı ve aslı budur. İslâmî hayat sistemi, ahlaka çok büyük bir önem vermiştir. Kur’an-ı Kerim, bunu açıkça ifade etmekte ve İslâmî ahlakın; İslâmî akide ve insan hayatına ilişkin İslamî düşüncedeki derinlik ve vazgeçilmezliğini göstermektedir.

Kur’an’ı Öğrenmenin Yolu Seyyid Kutub

admin — Thu, 11 Feb 2010 07:12:00 +0000

“Ey iman edenler! Eğer kendilerine kitap verilenlerden bir gruba uyarsanız sizi, imanınızdan sonra küfre dönderirler. Sonra siz, yanınızda Allah’ın ayetleri okunup, Allah’ın Resulü de İçinizdeyken nasıl olur da küfre girebilirsiniz. Kim (Allah’a kitabına) sarılırsa, muhakkak ki O, dosdoğru yolu bulmuştur.” (Al-i İmran: 100-101)

İslâm ümmeti, yeryüzünde Rabbani metod doğrultusunda apaçık, biricik ve kendine özgü bir yolda yürümek için vardır. Varoluşunun temel çıkış noktası, Allah’ın gösterdiği metottur. İnsanlığın hayatında kendisinden başkasının başaramayacağı bir görevi ifa etmek için gelmiştir. Allah’ın hayat nizamını yeryüzünde uygulamak için var olmuştur. Bu nizamı, en belirgin işaretleriyle pratik hayata geçirmek; yani nassları harekete geçirip hislerde, ilişkilerde, yönetim ve hayat işlerinde yaşatmak için varolmuştur.

Bilgi ve öğrenme kaynağı; bir tek Allah’ın kitabı olmadığı sürece, bu ümmetin varlık ispatını yapıp dosdoğru yolda yürümesi ve dünya yüzeyinde söz konusu eşsiz ve biricik aydınlık dolu hayat tarzını inşa etmesi mümkün değildir.

Şu halde beşerî kaynakların hiç birinden bilgi almak yoktur.

Beşere uymak yoktur.

Ve hiç bir beşere itaat yoktur.

Yol, sadece budur.

Bunun ötesi, küfür, dalalet ve sapmadır.

Kur’an’ı Kerim’in değişik yerlerde ve değişik münasebetlerle üzerinde durup tekrarladığı şey budur, İslam cemaatinin duygusal, fikrî ve ahlakî dayanağı budur. Her fırsatta göz önünde tutulması gereken nokta budur. Bu ümmetten her kuşağın dinlemek zorunda olduğu daimî buyruk budur. Çünkü söz konusu olan, onun hayatî kaîdesidir. Hatta varoluşunun temel dayanağı budur.

Bu ümmetin görevi, insanlığı yönetmektir. Bu gerçek ortadayken; alaşağı edip Allah’a yöneltmek ve Allah’ın hayat sistemine göre yönetmek zorunda olduğu cahiliyyeden, bilgi edinmesi hiç mümkün olur mu?

Önderlik işlevini yitiren bir İslâm ümmetinin varlığı ne olur ki?

Bu gayesiz varlığın ne anlamı olur ki?

İslâm ümmeti, hiç şüphesiz önderlik için varolmuştur. Sağlıklı bir dünya görüşü ve sağlıklı bir itikatta önderlik…

Sağlıklı bir şuur ve sağlıklı bir ahlakî yapıda önderlik…

Sağlıklı bir hayat sistemi ve düzeninde önderlik…

İşte akılların kemale erip açılması, bu kainatla ve kainatın sırlarıyla tanışması, kainatın güç, enerji ve hazinelerinden yararlanması, böylesine sağlıklı şartların ortamında yaşamakla mümkündür.

Ama tüm bunlara izin veren ve tüm bunlarda egemenlik sağlayan; yani kainatın güç ve hazinelerini tahrip ve çökertme araçlarına dönüştürmeden, arzu ve şehvetlerin hizmetine vermeden sadece insanlığın iyiliğine amade eden en büyük önderliğin, inanca ait olması gerekir.

Müslüman cemaatin bu inanç önderliği altında; hiç bir beşerin rehberliğinden etkilenmeden, sadece Allah’ın emir ve direktifleriyle yolunda yürümesi şarttır.

Kitap ehli ve diğer kafirlere itaat edip bilgilerine başvurmak, metod ve yönetimlerinden iktibas yapmak peşin bir hezimet demektir. Ruhen bozguna uğrayıp ümmetin varlık nedeni olan önderlik görevinden uzaklaşmaktır. Bunun bir diğer anlamı ise ilahî hayat sisteminden, ilahî hayat sistemiyle yükselme ve kalkınma yolunda yürümenin yetkinliğinden şüphelenmek olur ki, bu da küfrün gönülde debelenmesi demektir. İlk başta farkına varılmadığı ve tehlikenin hemen o anda sezilmediği bir debelenme…

Gerek ehl-i kitap ve gerekse müşrikler, müslümanları itikatlarından saptırmaya özen gösterdikleri kadar, hiç bir konuda özen göstermezler.

Çünkü bu akide, önlerinde bulunan amansız bir duvar ve aşılmaz bir savunma hattıdır. İslâm ümmetinin tükenmez bir güç kaynağıdır. Düşman, bunu gayet iyi biliyor. Bunu, eskiden biliyordu, şimdi de bilmektedir. Müslümanları bu akideden uzaklaştırmak için ellerinden gelen tüm gayreti göstermelerinin, bu amaç için hile, desise, güç ve çeşitli araçlara başvurmalarının asıl nedeni budur. Açık savaşlarla başaramayacaklarını anlar anlamaz, oyunlara başvurdular. Kendileri bizzat savaşamayacaklarını anlayınca, müslüman olduklarını iddia eden münafıkları öne sürdüler. İslâm akidesini evin içinden kemirmek üzere, İslam dışı hayat sistemlerini, beşerî yönetim ve önderlikleri süslü göstermeye çalışarak insanları İslâm’dan önleyen uşaklarını, işte Rabbani önderlikten gelen uyarının nedeni buydu.

“Ey İman edenler! Eğer kendilerine kitap verilenlerden bir gruba uyarsanız sizi, imanınızdan sonra küfre dönderirler.”

Şurası kesin ki, müslümanı en çok ürküten şey, imandan sonra küfre dönüştür. Cennete girmek üzereyken cehenneme dönüştür. Bu özellik, her zaman ve her yerdeki gerçek müslümanın özelliğidir. Bundan dolayı ayetteki uyarı, vicdanı uyarıp şiddetle sarsan bir kamçı gibi etkiler müslümanı.

Dünkü müslümanlar Kur’an-ı Kerim’e nasıl muhatap idilerse biz de – bugün – öylece muhatabız. Yol, budur. Davetçiler, bunu iyice bilmelidirler:

“Kim Allah’a sarılırsa, muhakkak ki o, dosdoğru yolu bulmuştur.”

Demek ki müslümanın görevi, sadece Allah’a sarılmaktır. Hayy ve kayyum olan Allah’a…

Allah’ın Resulü (s.a.s.), akidevî konularda ve hayat sistemi konusunda ashabını sıkı sıkıya tembihliyordu. Tarımsal işler, savaş taktikleri ve benzeri bilimsel konular dışında, yani teknik bilgi ve tecrübeye dayalı pratik hayat sorunları dışında kafirlerin bilgisine başvurulamayacağını tembihliyordu. Çünkü deney ve teknik görüşlere dayalı sorunların itikadi düşünceyle, toplumsal düzenle ve insan hayatını kendisine göre düzenleyen beşeri ilişkilerle hiç bir alakası yoktur. Bu iki konu arasındaki fark, açıkça ortadadır. Çünkü hayat sistemi başka şeydir, uygulama ve deneye bağlı olan pozitif bilimler başka şeydir.

Hayatı, Allah’ın gönderdiği sisteme göre yöneten İslâm; akılları – kendi sistemi doğrultusunda – bilgiye ve maddî buluşlardan yararlanmaya yönelten İslâm’ın aynısıdır.

İmam Ahmed b. Hanbel, Abdullah b. Sabit‘ten rivayet ediyor:

“Ömer, Hz. Peygamber’in (s.a.s.) yanıma gelip:

“- Ey Allah’ın Resulul Benî Kurayza’dan bir yahudi (asıllı) kardeşe bana Tevrat’tan bir derleme yapması için söylemiştim. O da bana yazdı. Şimdi bunu size arzedeyim mi? dedi. Ömer’in bu sözü üzerine Hz. Peygamber’in (s.a.s.) çehresi değişti. Bunun üzerine ben Ömer’e:

“- Görmüyor musun, Resulullah’ın (s.a.s.) yüzünü? deyince Ömer:

“- Allah’ı Rab, İslam’ı din ve Muhammedi de peygamber olarak seçtim, dedi. Böylece sakinleşen Resulullah (s.a.s.):

“- Nefsimi elinde tutan Allah’a yemin ederim ki, eğer Musa, içinizde bulunduğu halde, beni bırakıp ona uysaydınız gene de sapıtırdınız. Ümmetlerin içinden siz benim hissemsiniz, peygamberlerin içinden de ben sizin hissenizim, dedi.” (Ahmed – Müsned 4/266.)

Diğer bazı hadislerde ise şöyle buyurmuştur:

“Musa ve İsa sağ olsalardı, bana uymaktan başka bir şey yapamazlardı.”

İşte Hz. Peygamber’in (s.a.s.) dosdoğru yolu buydu.

İnsanlığın teorik ve pratik yönden pozitif bilimler konusundaki bilgi ve çalışmalarından yararlanmaya gelince; bunun bir sakıncası yoktur. İslâm’ın ruh ve direktifleri doğrultusunda bu tür çalışmalardan yararlanılabilir. Yani konuyu, her yönüyle imanî metoda bağlamak şartıyla…

Çünkü bu ilimler Allah’tandır. Bunları insanlığın hizmetine veren O’dur. Tüm bunları insanlığa hayır, huzur ve refah getirecek alanlarda kullanmak imanın bir gereğidir. Sonra bu nimetleri verdiği için Allah’a şükretmek zorundayız. Bilgi nimetini verdiği için…

Kainattaki enerji ve hazineleri insanlığın hizmetine sunduğu için, öyleyse ibadet ederek O’na şükretmek gerekir. Bu bilgi ve kainat hazinelerini insanlığa hayır getirecek alanlarda kullanarak şükretmek gerekir.

Ehl-i kitaptan bilgi almaya gelince:

İmanî düşünce ve varlığın yorumu konusunda, insan varlığının gayesi sorununda, hayat nizamı, sistem ve kanunlarda, ahlakî ve davranışsal metotta; evet bu konuların herhangi birinde kitap ehlinden bilgi almaya imkan yoktur.

Bunun en basit görünen bir yönü bile Hz. Peygamber’in (s.a.s.) yüzünü değiştirmeye yetmiştir. Çünkü bu, Yüce Allah’ın İslâm ümmetini akıbetinden sakındırdığı bir iştir. Bunun akıbeti, açık bir küfürdür.

Yüce Allah’ın buyruğu budur. Resul-i Ekrem’in (s.a.s.) izlediği yol budur.

Bize gelince; yani müslüman olduğunu iddia eden bize gelince:

Görüyoruz ki biz, Kur’an-ı Kerim’i ve Hz. Peygamberimizin (s.a.s.) sünnetini oryantalistlerden öğrenmeye özeniyoruz. Varlık ve hayat felsefemizi (düşüncemizi), şu veya bu Yunanlı, Romalı, Avrupalı, Amerikalı – ilâhir – düşünür ve filozoflardan öğreniyoruz. Hayat nizamı ve kanunlarımızı, Batı kökenli, ithal kaynaklardan alıyoruz. Davranış, edep ve ahlakımızı hiç bir dinle ilgisi bulunmayan maddeci uygarlığın pislik dolu batağından alıyoruz. Buna rağmen de kalkıp “Vallahi müslümanız” diye iddia ediyoruz. Öyle bir iddia ki, günahı, açık küfrün günahından daha da beter! Çünkü bu iddiayla İslam’ın çökmüşlüğüne ve revizyona uğradığına şahidlik ediyoruz. Çünkü İslâm, bir hayat sistemidir. Belirli ve kendisine has özellikleri bulunan bir hayat sistemi…

İtikadi düşünce yapısı kendisine özgü, tüm hayatî ilişkilerin; yani siyasal, ekonomik ve sosyal ilişkilerin dayanağı olan ahlaki ilkeleri yönünden kendisine özgü…

Aynı zamanda o, tüm insanlığa önderlik göreviyle gönderilmiştir. Bundan dolayı da, İslâm hayat sistemini yüklenecek bir insan topluluğunun bulunması zorunludur. İnsanlığı yönetmek için bulunması zorunludur. Bu topluluğun; hayat buyruklarını kendi öz kaynak ve metodu dışından alması ise önderliğin tabiatıyla taban tabana zıttır.

İslâm hayat sistemi, ilk geldiği günden itibaren insanlığın iyiliği için gelmiştir. Davetçiler, insanlığın iyiliği için bu sistemin hakemliğine çağırmaktadırlar. Bu, onların hem bugünkü, hem de yarınki görevleridir. Hatta bugün için daha da zorunlu olan bir görevdir bu. İnsanlığın, beşerî ideoloji ve sistemlerin elinden ahlar çektiği bir dönemin zorunluluğudur bu.

İlahî hayat sisteminden başka, insanlığı kurtaracak hiç bir kurtarıcı yoktur, öyleyse bu sistemin – beklenen görevini yapıp insanlığı bir daha kurtarması için – özgün niteliklerini koruması gerekir.

İnsanlık, dünya hazinelerinden yararlanma alanında pek çok zaferler kazanmıştır. Sanayi ve tıp alanlarında geçmişle kıyaslandığında olağanüstü denilebilecek bir ilerleme kaydetmiştir. Zafer yolunda basanlarına başarılar katarak ilerleyip durmaktadır. Ama tüm bu zaferlerinin hayatındaki etkisi ne olmuştur?

Kişisel hayatındaki etkisi ne olmuştur?

Acaba mutlu olabilmiş mi?

Huzur ve selamet bulabilmiş mi? Asla!…

Mutsuzluk, bedbahtlık ve korkudan başka hiç bir şey!..

Sinirsel ve psikolojik hastalıklardan başka hiç bir şey!..

Cinsel sapıklık ve yaygın cinayetlerden başka hiç bir şey!.,

İşte durum buyken ortaya çıkan bazı kimseler, bu hasta insanlığı Allah’ın dosdoğru hayat sisteminden mahrum etmek için çabalamaktadırlar. İlahî hayat sistemine “gerici” diyenler bu kimselerdir. Bu sistemin, geçmişin tarih dönemlerinde kalan bir hatıra olduğunu sananlar bunlardır. Ve bu cehaletleriyle veya bu kötü niyetleriyle tüm insanlığı biricik İlahî nizamla tanışmasını önleyen kimseler de bunlardır. Gerçek şu ki insanlığı gerek huzur ve selamete eriştirecek, gerekse gelişme ve kalkınma yoluna koyacak sistem, İlahî hayat sistemidir.

Biz bu sisteme inanmış kimseler, neye davet ettiğimizi biliyoruz. Çünkü biz, mutsuzluk dolu bir beşerî vak’a görüp insanlığın içine saplandığı pislik dolu bataklığın kokusundan rahatsız oluyoruz. Gene biz, yakıcı bir çölün sıcağında kavrulan insanlığın üzerinde dalgalanacak zafer sancağını görüyoruz. Bataklığa batmışları gölgesine çağıran, aydınlık ve berraklık dolu ufukları görüyoruz. Ve diyoruz ki; eğer insanlığın önderliği İslâm hayat sistemine teslim edilmezse, beşer tarihini tümüyle karartan ve insanca olan her şeyi kasıp kavuran çöküş devam edecektir.

İslâmî hayat yolunda atılacak ilk adım; İlahî sistemin eşsizlik ve özgün yapısını korumaktır.

Müslümanların, etraflarını kuşatan cahiliyyenin kaynaklarından bilgi almamasıdır.

Sistemin duru, arık ve sağlıklı kalmasının vazgeçilmez gereği budur.

Yüce Allah, insanlığı fiilen yönetmeye izin verinceye kadar korunması zorunlu olan bir tavırdır bu.

Allah, kullarına çok acıyandır. Onları, şuradan ve buradan cahiliyyeye çağıran insanlık düşmanlarına bırakmayacak kadar merhametlidir.

Yüce Allah’ın, Aziz Kitabında gerek ilk İslâm cemaatine, gerekse her zaman ve her yerdeki diğer İslam cemaatlerine bildirmek istediği şey budur.

Din ve Tağut Seyyid Kutub

admin — Thu, 11 Feb 2010 07:09:01 +0000

Tağut, tuğyandan (yani azmaktan) türeyen bir kelimedir. Tıpkı “melekût, azamût ve rahamût” kelimelerindeki gibi çokluk ve mübalağa ifade etmektedir. Azgınlaşan ve haddini aşan her şey ve herkes tağuttur. Tağuta kulluk etmekten kaçınan kimseler, Allah’tan başkasına hiç bir şekilde ibadet etmeyenlerdir. Rablerine yönelenlerdir. Rablerine dönüp, sadece O’nun için tapınma (kulluk etme) konumuna geçen kimselerdir.

“Tağuta tapınmaktan kaçınıp Allah’a yönelen kimselere müjde vardır. Sen de söz dinleyip en güzeline uyan kullarımı müjdele. Allah’ın hidayete erdirdiği kimseler onlardır. Akıl sahibi olanlar da onlardır.” (ez-Zümer: 17)

Hiç kuşkusuz Allah’ın egemenlik ve şeriatine dayanmayan tüm iktidar ve otoriteler tağuttur.

Hakka yönelik her düşmanlık da tağuttur.

Allah’ın egemenlik, ilahlık ve hakimiyetine saldırmak; düşmanlığın en iğrenci ve azgınlığın en şiddetlisidir. Bu durum ise tam anlamı ve net ifadesiyle tağutluktur.

Kitab ehli olanlar, bilgin ve rahiplerinin şahsına değil onların koydukları kanunlara uyup tapınıyorlardı. Allah’ın onları müşrik diye anmasının nedeni buydu:

“Onlar Allah’ı bırakarak bilgin ve rahiplerini rabler edindiler.” (et-Tevbe: 31)

Demek ki, kitap ehli olanlar da tağuta yani hak saldırganı, azgın otoritelere tapınmışlardır. Bu tapınmada secde ve rüku yoktu, ama itaat ve tabiiyet anlamındaki ibadet vardı. Kişiyi Allah’ın kulluğundan ve Allah’ın dininden çıkaran bir ibadet…

Alemlerin Rabbi Allah’ın dinine davetin sadece bir tek anlamı vardır. O da Tağutlaşmış insanların elindeki egemenliği, tekrar Allah’a; yani asıl sahibine iade etmektir. Ama bu davet, yani Allah’ın dinine davet yapılınca tağutların suçlaması hazırdır:

“Bunlar yeryüzünü fesada veriyor” yahut bugünkü cahiliyenin bütün davetlere taktığı isimler;

“Bu, bir hükümet darbesi teşebbüsüdür.”

“Musa dedi ki: Ey Firavn, ben Alemlerin Rabbinin elçisiyim…” (el-Araf: 104)

“Firavn kavminin kafir önderleri dediler ki: (Ey Firavn!) Sen Musa ve kavminin, yeryüzünü fesada verip seni ve ilahlarını bırakmalarına izin mi vereceksin?” (el-A’raf: 127)

Cahiliyyenin hakimiyet düzeni, bir kulun tüm kullara rablik etmesi esasına dayanmaktadır.

Alemlerin Rabbine davet ise, tüm kullara yaratanın, rablik etmesi esasına dayanır.

Alemlerin Rabbine inanarak Yüce Allah’a teslim olup rabliği ve rububiyet özelliklerini gasbeden temelsiz tağutun uşaklığını bıraktıklarını söyleyen sihirbazlar, hiç kuşkusuz kendileriyle tağutun arasındaki kavganın bir inanç kavgası olduğunu biliyorlardı. Çünkü bu inanç, tağutların egemenliğini tehdit ediyordu. Bunun için de bu inanç sahibi kimselerin Alemlerin Rabbinden başkasına tapınmayacaklarını (kulluk yapmayacaklarını) ilan etmeleri yeterliydi. Hatta Allah’ın, Alemlerin Rabbi olduğunu ilan etmeleri bile yeterliydi.

İşte “Halkı yurtlarından çıkarmak için plan hazırladınız” suçlamasını yapan Firavn’a böyle cevap vermelerinin nedeni, buydu. Aslında Firavn’un bu suçlamasıyla modern cahiliyedeki tağutların suçlaması arasında bir fark yoktur. Çünkü gerçek manasıyla Allah’ın, Alemlerin Rabbi olduğunu söyleyen kimselere “hükümeti devirmeye çalışıyor” diyorlar. Bu tüm islah davetçilerine müfsid tağutların verdiği geleneksel cevaptır.

“Onun dininizi değiştirmesinden veya yeryüzünü fesada vermesinden korkarım.” (Gafir: 26)

İğrenç batıl, güzelim hak davayı hep bu kelimelerle karşılıyor, değil mi?

Huzur vadeden iman davetine karşı hep böyle uyarıyorlar insanları, değil mi?

Evet bu, tağutların vazgeçilmez mantığıdır. İyilik-azgınlık, iman-küfür ve hakla batılın savaşı nerede ve ne zaman görülürse başvurulan değişmez mantık budur. İbret almaya çağrılan; ama ibret alacağına günah işleme gururuyla ortaya çıkan ve samimi öğütleri:

“Size kendi görüşümden başka bir görüş tavsiye etmem ve ben doğru yoldan başkasını size göstermem.” (Gafir: 29) diyerek karşılayan her tağutun anlayışıdır.

Demek öyleymiş! Tağutlar, doğru, yararlı ve iyi olandan başkasını düşünmezmiş!..

Acaba bu tağutlar, yanıldıklarını, bir kimsenin zannetmesini bile affediyorlar mı?

Kendi görüşlerinden başka doğru görüşlerin de olabileceğini kabul ediyorlar mı?

Asla!..

Yoksa niye tağut olsunlar ki?

Hakka karşı direnen tagut batılından asla vazgeçmez. Alemlerin Rabbine yapılan daveti asla rahat bırakmaz. Çünkü o, kesinlikle biliyor ki bu davet, kendisine karşı açılan bir savaştır. Egemenliğine dayanak olan kanunları kökünden reddeden bir savaştır.

Bu bakımdan bir tağutun, “La ilahe illallah” veya “Alemlerin Rabbi Allah’tır” ilanına müsaade etmesi mümkün değildir.

Ama eğer bu kelimeler gerçek anlamını kaybedip muhtevasız ve mücerred birer kelime haline dönüşmüşse buna karışmaz.

Çünkü bu kelime bu haliyle ona hiç bir sıkıntı vermez. Onu ilgilendirmez. Yok eğer bir grup insan bu kelimeleri gerçek anlamlarıyla yüklenmişse tağut o zaman duruma el atar.

Çünkü Allah’a şeriatinden kopuk bir hakimiyet sürdüren ve insanları Allah’a yöneltmekten uzak tutarak kendi iktidarına kul yapan tağut; bu insan grubuna mümkün değil tahammül etmez.

Batıl, çoğu kere yeni davetin gerisinde gizli bir takım oyunların bulunduğunu sanır. Herşeyin içyüzünü bilen büyük alimler olarak yeni davetin gerisindeki gizli güçleri sadece kendilerinin anlayabileceğini zanneder batılın adamları:

“Kâfir önderler (toplantıdan) çıktıktan sonra birbirlerine; “yürüyün ve ilahlarınıza tapınmağa (kulluk etmeye) devamı edin,” dediler. Bu, hiç şüphesiz bizden istenen bir şeydir.” (Sad: 6)

Yani davet olunan bu şey, din değildir, inanç değildir, diyorlar. Bu, olsa olsa başka bir şeydir. Bu davetin arkasında (gizli tutularak) istenen bir şey…

Halkın bunu erbabına bırakması, tuzak ve gizli planları anlamada uzmanlaşan kimselere havale etmesi gereken bir şey…

Halk, geleneksel işine ve bilinen ilahlarına yönelsin de bu yeni planların içyüzüyle uğraşmasın…

Nasıl olsa bu işi bilen, karşı durmasını beceren uzmanlar vardır…

Halk buna inansın… Diyorlar.

Doğrusu müstekbirler uyanıktır. Çıkarlarını, inançlarını ve düzmece ilahlarını korumasını biliyorlar.

Bu, tağutların sık sık başvurdukları geleneksel yöntemdir. Amaçları, halkın gerçekleri araştırmaması, kamu işleriyle ilgilenmemesi ve önem arzeden gerçekleri düşünmeden yaşamasıdır.

Çünkü kitlelerin gerçeklerle yüz yüze gelmesi, tağutlar için de tehlikelidir. Müstekbirler için de tehlikelidir.

Kitleleri batıl inançların batağına sürmekle yaşayabilen tağutlar, halkın bu batılları Öğrenmesini elbette ki istemezler.

Ama bastıkları yerin sarsılmaya başladığını gördükleri zaman ise, yumuşama yoluna başvururlar. Şiddetin kâr etmediğini gördükten sonraki bir yumuşama…

“(Firavn) etrafındaki ileri gelenlere; “Bu adam, hiç şüphesiz bilgin bir sihirbazdır. Maksadı, yaptığı sihirle sizi yurdunuzdan çıkarmaktır. Söyleyin görüşünüz nedir?” (eş-Şuara: 35)

Bir tağut, ne zamandan beri yardakçılarından görüş istemiş ki?

Kendisine secde edenlerin görüşü!!

Aslında bu, tağutların geleneksel kaypaklığıdır. Ayakları altında ezdikleri halkın görüşü ha!!

Tağutların keyfi istibdatları altındaki insanların konuşmuş olmak için görüş bildirmesinden başka bir şey mi ki bu?!

Neden?

Çünkü durum, tehlikeli bir hal almıştır. Bundan sonra mı?

Onlar gene aynı zorba, aynı müstebid ve aynı zalimlerdir.

Allah, Alemlerin Rabbidir. Bu, başlı başına insanın kurtuluş ilanı demektir. Allah’tan başkasına kulluktan, itaattan, bağlılıktan ve boyun eğmişlikten kurtuluş…

Beşeri kanunlardan kurtuluş…

Beşerin heva – hevesinden kurtuluş…

Beşerin geleneklerinden ve egemenliğinden kurtuluş…

Allah, Alemlerin Rabbidir.

Hem bu ilan, hem de Allah’tan başkasına kulluk bir arada bulunamaz.

Hem bu ilan, hem de kendi katından kanunlar çıkaranların iktidarı bir arada barınamaz.

Beşer yapısı kanunlara, yani Allah’ın ki dışında bir rabliğe, boyun eğdikleri halde kendilerini müslüman sanan kimseler, hayal dünyasında yaşamaktadırlar. Bir an için bile olsa müslüman olduklarını sanmaları, sadece bir vehimdir. Hakimleri Allah’tan başkasıyken, kanunları Allah’ın şeriati değilken bir an için bile olsa Allah’ın dininden olamazlar. Onlar, olsa olsa kendilerine hükmedenin dinindendirler…

Allah’ın değil, kralın dinindendirler.

Tağut, bu davanın kendisi için tehlikeli olduğunu elbette ki, bilmektedir.

Arap insanı, Hz. Peygamber (s.a.s)’in halkı “La ilahe illallah, Muhammedun Resulullah (Allah’dan başka ibadete layık ilah yoktur ve Muhammed (s.a.v) Allah’ın Kulu ve Rasulüdür.) “ şahidliğine davet ettiğini işitince fıtrî anlayış ve zekasıyla:

“Bu, kralların hoşlanmadığı bir iştir” demiştir.

Başka bir Arap insanı da gene aynı fıtrat ve zekayla:

“Öyleyse Arap olan da olmayan da seninle savaşacaktır” demiştir.

Hiç kuşkusuz bu her iki Arap insanı da kendi dilinin muhtevasını biliyordu. Şehadet kelimelerinin Arap olsun olmasın Allah’ın şeriatiyle hükmetmeyen kimselere karşı bir inkılâb olduğunu biliyordu. Arap insanı, bu kelimelerin ciddiyetini hiç kuşkusuz biliyordu. Çünkü onlar, dillerinin ifade ettiği manaları çok iyi anlıyorlardı.

Şurası kesindir ki, şehadet kelimesiyle Allah’ın şeriatı dışındaki hükmün, yani Allahla beraber başka ilahların bir kalbde veya bir yerde aynı anda barınamayacağını her Arap biliyordu.

Yani onlar, şehadet kelimelerini, bugün kendisine “müslümanım” diyen kimselerin şu bozuk ve niteliksiz anlayışları gibi anlamıyorlardı.

İnsanların Allah’tan başkasına tapınması, gönüllerde zillet doğuran hayatı da zulüm ve azgınlığa veren bir şeydir. Oysa ki Yüce Allah insanların başı dik olmasını hayatın da hak ve adaletle geçmesini dilemiştir.

Çünkü insanların emeği, yeryüzü rablerinin ilahlaştırılması uğrunda boşu boşuna harcanıp gidiyor.

Bir kere sahte ilahlar, yanlarından sazı, cazı, davul ve borazanları eksik etmezler.

Küçüklüklerini, bayağılık ve zavallılıklarını etraflarındaki borazanlarla kapatmak istiyorlar.

Gerçek rablermiş gibi kendilerini göstermek istiyorlar. İnsanları bu iş için kullanıyorlar. Bu zavallı ve sıradan yaratıkların gerçek rab olmaları mümkün olmadığı için etraflarındaki insanlar hep yorgun – argın kalıyorlar. Sürekli tasaların içindedirler. Çünkü gece – gündüz borazanlık yapıyorlar, işleri – güçleri tağutların üzerine dikkat çekmektir. Tağutu büyütmek için övgüler düzüyor, destanlar üretiyor, borazanlık yapıyor, def ve zurnalar çalıyorlar.

Böylece bunca insan emeği boşuna akıp gidiyor. Hayat için gerekli olan verimli bir üretim gücü olacağına, böylesine güdük, hayırsız ve tasa dolu bir uğraş içinde eriyip tükeniyor.

Yüce Allah, hiç şüphesiz yarattığı insanın karakterini ve gücünün sınırlarını da bilmektedir. Tüm insanlık için gönderdiği dinde herkese kolaylık sağlayacak kurallar koymuştur. Eğer işlere ciddiyetle sarılmak varsa, fıtrat bozulmamışsa ve kul itaat etmeye niyet etmişse, üstesinden gelemeyeceği görev kalmaz. Sapıtmadan ve horlanmadan görevini yapar. Bu hakikati kavramanın büyük ve kendisine has bir önemi vardır. Tağutların yönlendirdiği yıkıcı propagandalar karşısında bu hakikatin iyice bilinmesi gerekiyor. Çünkü tağutlar durmadan çöküşe, hayvanlaşmaya ve çamurda boğuşmaya yöneltirler. Tıpkı solucanların yaşadığı bir hayat gibi…

Çünkü tağutlara göre bu, insan realitesinin bir gereğidir. İnsanın tabiat ve fıtratı böyledir. Yetenekleri bu kadardır. Din ise, ideler aleminin bir davasıdır. Dünyada bir varlık oluşturmak için gelmemiştir. Dinin her emri yerine getirilmeye kalkışılırsa bunu bin kişi bir araya gelse bile başaramaz. Ama bu iddiaların tümü yalandır. İkincisi aldatmacadır. Üçüncüsü olarak da cahilce sözlerdir.

Çünkü bu tağutlar, insanı anlayamaz. Kendisini var eden ve bu dinin kurallarıyla yükümlü tutan yaratıcısı kadar – mümkün değil – bilemez. Çünkü bilen O’dur. Noksanlıklardan münezzeh olan Allah; bu dinin normal bir insanın gücü dahilinde olduğunu bilmektedir.

Sonra bu din seçkin ve dahi azınlıklar için gönderilmemiştir. Bu din, – sıradan bir insan için bile – bir azim, bir samimi niyet ve bir başlangıç noktasıdır sadece. Eğer bunlar varsa, Allah’ın, amil kimseler için hazırladığı nimetler de vardır:

“Eğer onlar, öğütlendikleri şeyleri yapsalar, hiç şüphesiz kendileri için daha iyi ve daha sarsılmazca olur. O takdirde de onlara kendi katımızdan büyük bir mükafat veririz. Ve onları dosdoğru bir yola koruz.” (en-Nisa: 66-68)

Başlangıç yapıldı mı, bunu hiç şüphesiz Yüce Allah’ın yardımı izler. Bunu da yola devam etme kararlılığını, daha sonra büyük mükafat ve en son da dosdoğru bir yola girme takip eder. Allah, elbette ki doğruyu söylemiştir.

Din Kavramı Seyyid Kutup

admin — Thu, 11 Feb 2010 07:06:14 +0000

Şirk veya İslâm’ın niteliklerini belirleme açısından, bu dinin şeriatiyle itikadı arasında hiç bir fark yoktur. Hatta bu anlamda şeriat, itikattan bir parçadır. Daha kısa ifadesiyle şeriat, itikat demektir. Çünkü şeriat, itikadın pratikteki tercümesidir. Bu gerçek Kur’an-ı Kerim’de böylece tecelli etmiştir.

Gerçek şu ki, “din kavramı”, bu dinden kimselerin gönlünden uzaklaşmış bulunmaktadır. Düzenli olarak gerçekleşen bu kopuş, çirkin ve barbarca pek çok yöntemin kullanıldığı uzun çağların ürünüdür.

Bugün “hakimiyet” sorunu – bırak bu dine hiç bir değer vermeyen sapıtmış düşmanları – bizzat İslâm’ı savunan kimseler tarafından bile itikattan ayırdedilmiştir. Akideden ayrı bir şey olarak düşünülmektedir. Hakimiyete, akideye duydukları ölçüde ilgi duymayan bu insanlar, hakimiyeti tanımamayı, dinden çıkış saymamaktadırlar. Oysaki bir itikat veya ibadeti tanımayan kimseleri din dışı sayanlar da aynı kimselerdir.

Gerçekte bu din; itikat, ibadet ve şeriati birbirinden ayırmayı reddetmektedir.

Eğitilmiş odakların çağlar boyu süren çalışmaları sonunda “hakimiyet” sorunu, ne olduğu belirsiz bir biçime girmiştir. Bu dinin en yaman savunucuları bilinen kimselerin bile kabullendikleri bir biçime…

Oysa ki bu sorun, Kur’an’ın pek çok ayetiyle üzerinde durduğu sorundur…

Bir putpereste hiç bir sakınca görmeden “müşrik” diyenler, tağutun hükmüne başvuran kimseye “müşrik” diye hüküm vermekten sakınca duyuyorlarsa Kur’an okumuyorlar ve bu dinin özelliğini bilmiyorlar, demektir, öyleyse bu kimseler Kur’an’ın tümünü okusun ve;

“Onlara uydunuz mu, muhakkak ki müşriklersiniz.” (el-En’am: 121) ayetini enine boyuna düşünsünler.

İslâm’ı savunan bazı gayretkeşler – farkında olmadan – bu dine eziyet veriyorlar aslında.

Bundan da öte, bu türden anlamsız çabalarıyla İslâm’a büyük bir zarar veriyorlar.

Çünkü insanların kalbinde artakalan inanç enerjisini boşa harcayan bu kimseler, bu cahili şartlara zımnen de olsa şahidlik ediyorlar.

Yani “bu cahili şartlarda da din vardır” diye bir şahidlik…

Sanki bazı terslikleri gidermekten başka, dinî bir eksik yokmuş gibi…

Oysa ki, bu cahili toplumda din, temelinden hayat dışı bırakılmıştır.

Çünkü hakimiyetin – kullara değil – sadece Allah’a ait olduğu toplumsal düzen ve şartlarda yaşamayan din, temelinden kaldırılmış demektir.

Bu dinin varlığı, Allah’ın hakimiyetinin varlığı demektir.

Bu temel bulunmadı mı, din de var olmaz.

Günümüzde bu dinin yeryüzündeki problemi, Allah’ in ilâhlığına göz dikip egemenliğini gasbettikten sonra kendi kendine yasama hakkını tanıyan; mal, evlad ve canlar hakkında mubahlar ve yasaklar koyan tağutların varlığıdır.

Kur’an’ın tanım, açıklama ve etkileme yönleriyle bunca üzerinde durduğu, ilahlık ve kulluk sorununa bağladığı, iman veya küfre, cahiliyye veya İslâm’a dayanak ve ölçü kıldığı asıl problem işte budur.

İslâm’ın içine girdiği “varoluş” savaşı, sadece dinsizliğe karşı açılan bir savaş değildir. Öyleyse maksat, gayretkeş kimselerin mücadelesini verdiği mücerred bir dindarlık meselesi değildir.

Gene bu dinin savaşı, toplumsal veya ahlaki fesada karşı yapılan bir savaş da değildir. Çünkü bunlar, varoluş savaşının geri planlardaki parçalarıdır.

İslâm’ın varoluş için sürdürdüğü asıl savaş, hakimiyet savaşıdır. Kimin hakim olacağı savaşıdır.

Bu dinin Mekke’deyken sürdürdüğü savaş buydu. Nizam ve kanunları koymakla ilgilenmeden sadece akideyi inşa etme savaşıydı bu. Akidenin gönüllerde kök salması savaşıydı bu. Çünkü şu hususun gönüllerde iyice yer etmesi gerekiyordu. Hakimiyet, bir tek Allah’a mahsustur. Hiç bir müslüman bunu kendisine iddia edemez. Hiç bir müslüman bu iddiada bulunanlara izin veremez. Bu inancın Medine’deki pratik uygulamasına, Mekke’deki bir avuç müslümanın gönlünde kök salmasından sonra geçilebilmiştir.

Öyleyse bu dini savunan kimseler, gerçek din kavramını anladıktan sonra hem üzerinde bulundukları konumu, hem de bu konumun ne olması gerektiğini anlamak zorundadırlar.

Din kavramı, öylesine bir karmaşaya girmiş ki, müslümanlardan pek çok kimse dinden çıktıklarını fark bile edememektedir:

“… Bu, onları helaka uğratmak ve dinlerini karmakarışık bir hale getirmek içindi.” (el-En’am: 137)

Evet, bu dinden kopuş da böyle gerçekleşmiştir. Din, karmakarışık ve belirsiz bir hale girmiştir. Çünkü insanların belirgin ve net bir dini düşüncesi kalmamıştır.

Halk kitlelerini ezici baskısı altında tutan bu belirsiz ve kapalı düşüncelerden doğan toplumsal gelenek; klasik cahiliyenin tanıdığı biçimleri bile geri plana itmiştir. Bu toplumsal geleneği, bugünkü modern cahiliyede en açık yönleriyle izleyebiliyoruz.

İnsanların hayatını, tüm kaçış yollarını tıkamak suretiyle amansız bir zora koşan şu adet ve geleneklerden söz ediyoruz.

İnsanları kendisine esir eden, zaman zaman güç yetirilmez mali harcamalara sokan, yaşam ve vakitlerini tüketen, en son da ahlak ve hayatlarını bozan merasim ve giysiler; her şeye rağmen boyun eğilen birer gelenek haline gelmişlerdir.

Sabah, öğlen sonrası ve akşam giysileri ayrı ayrıdır. Kısacık, daracık ve gülünç bir sürü giysi…

Alçaltıcı incelik türünden çeşit çeşit süs, güzellik ve saç tarayış biçimleri…

Kimdir bunları imal eden?

Kimdir tüm bunların perde gerisindekiler?…

Modaevleri, üretim şirketleri, sermaye kurumları ve banka sermayedarlarından başkası mı?

Bu sanayi kollarına mal verip insanların emeğini sömüren faizcilerden başkası mı?

Tüm insanlığı kendilerine kukla etmeyi planlayan yahudilerdir, her şeyi perde gerisinden yöneten…

Sonra bu alanlarda “toplumsal örf (moda)” adıyla boyutlarını çizip icat ettikleri teori ve kültürel anlayışlarla halkı baskı altında tutan yahudiler, silahlı güç ve asker kullanmaya bile gerek görmüyorlar. İktidar mekanizması ve toplumsal şartları etkilemeyen teorilerin yetersiz kalacağını bildikleri içindir ki moda anlayışını harekete geçiriyorlar. Doğrusu şeytanların; insan ve cin şeytanlarının işidir bu…

Görünüş ve şekil açısından farklı; ama kökü, kaynağı ve temel dayanakları açısından eski cahiliyyeye tıpa tıp benzeyen bir cahiliye…

Biz, hiç kuşkusuz Kur’an’ın değerini bilmiyoruz. Kur’an okuduğumuz zaman sadece geçmişte kalan cahiliyyelerden sözettiğini sanıyoruz. Ama gerçekte o, tüm hayat çağlarında bulunabilen cahiliyeleri anlatmaktadır. Bozulmaya yüz tutmuş pratik hayatı, Allah’ın dosdoğru yoluna koyma gereğini dile getirmektedir.

Çağımız modern cahiliyesindeki tağutların büyük kesimi, – komünistlerin yaptığı gibi övüne övüne – Allah’ın varlığını reddedip dini de kökünden inkar etmemektedirler. Bunu yapamadıkları için de bir takım düzenbazca ve hileli yöntemlere başvuruyorlar. Koydukları kanunların İslâmi bir temele dayandığını iddia edip bu dine saygı (!) duyduklarını söylüyorlar. Gerçekte bu, dinsiz komünistlerin yönteminden çok daha iğrenç ve çok daha bayağı bir taktiktir. Çünkü gönüllerin derinliklerinden henüz çıkmamış – İslâm dışı olsa bile – belirsiz dinî duyguları bile uyuşturuyor bu tağutlar.

Bununla beraber İslâm, karmaşık ve belirsiz dini duygular değil, apaçık, pratik ve gerçekçi bir nizamdır. İnsanın fıtratında var olan din güdüsünü, İslâm’dan kopuk cahili kalıplara dökmek, düzenbazlığın en bayağısı ve yöntemlerin en çirkinidir.

Tüm bunlar olup biterken İslâm’ı savunan kimseler de geliyor, dinimizin gerçekleri yanında anmaya değer bir özelliği bulunmayan ufak tefek kötülüklerin reddinde güçlerini harcıyorlar. Üstelik Allah’ın hem egemenlik, hem de ilahlığını gasbeden müşrik cahiliyye şartlarını hiç bir değişikliğe uğratmadan bunu yapıyorlar. Müşrik cahiliyye hayatına İslâm damgasını vurmalarının nedeni, işte bu aptalca gayretleridir.

“Şu ufak tefek aykırılıklarına rağmen dini bir temele dayandığına” dair cahiliyye sistemine zımmen de olsa tehlikeli bir şahidlik yapmak da bu gayretin sonucudur.

Bu konuyu hiç ihmal etmeden düşünmek zorundayız.

Çünkü İslâm’ı, temel kavramlarından uzaklaştırmaya yönelik şeytani çabalar, -maalesef – meyvelerini vermiştir.

Bir itikadî konu olmaktan çıkarılan hakimiyet meselesi, düşünce planında bile akideden ayrılmıştır. Hakimiyetten ve hakimiyetin İslâm inancındaki yerinden hiç söz etmeyen bazı gayretkeş (sözde) müslümanların, alamet türü bir ibadeti anlatırken, ahlâkî bir çöküşü kınarken veya aykırı bir yasayı eleştirirken görüyorsak, nedeni budur.

Kıyıda köşede kalmış münkerleri reddeden bu kimseler, en büyük münker olan tevhid dışı hayatı; yani hakimiyyet hakkını tamamen Allah’a vermeyen bir düzeni red etmiyorlarsa bu yüzdendir.

Oysa ki Yüce Allah, her tavsiyeden önce Allah’a hiç bir şeyin ortak, koşulmamasını insanlara emretmiştir. Çünkü temel ilke budur.

Bireyi sağduyusuyla; cemaati her zaman başvurabileceği ölçü ve insan hayatına hükmeden değişmez değer yargısıyla Allah’a bağlayan temel ilkedir bu.

Bu temel kurulmadıkça şehvet ve arzu rüzgarları esmeye devam edecektir. Şehvet ve arzulara göre seyreden beşeri kanaatlar devam edecektir.

Bundan dolayı müslümanın İslâm dışı her inanca karşı takınacağı ilk tavır; ilk andan itibaren red ve ayrılış olmalıdır.

Hakimiyet hakkını Allah’a ait kılmayan kanun, sosyal düzen ve yönetimleri kabullenip İslâmla aralarında küçük-büyük bir benzerlik veya aykırılık aramadan önce ilk andan itibaren red ve uzaklaşma tavrını takınmak zorundadır.

Bilinmelidir ki, beşerden kanun alıp ona itaat eden herkes, aynı zamanda ona tapınmış / ibadet etmiş de demektir.

Bu, Hz. Peygamber’in yahudi ve hiristiyanlar hakkındaki;

“Onlar, Allah’ı bırakıp bilginlerini, rahiplerini ve Meryem oğlu İsa’yı rabler edindiler.” (et-Tevbe: 31) ayetine getirdiği tefsirdir.

Henüz hıristiyan olup da müslüman olmağa gelen Adiy b. Hatem bunu işitince:

- “Ey Allah’ın Resulü, hiristiyanlar onlara tapınmıyorlar / ibadet etmiyorlar ki”, dedi.

Ama Hz. Peygamber (s.a.s.) :

- “Hayır, tapınıyorlar / ibadet ediyorlar. Çünkü onlar, kendilerine haramı helal, helali de haram kılan (rahiplerine) uyuyorlar. İşte bu da onlara tapınmalarıdır / ibadet etmeleridir.” (Tirmizi – Sünen 5/278)

Din Kelimesinin Muhtevası Seyyid Kutub

admin — Thu, 11 Feb 2010 07:01:06 +0000

Din Kelimesinin Muhtevası

Yüce Allah’ın, rıza ve dileği dairesinde tanımını yaptığı “din” Allah’a ilişkin her tür inanç, demek değildir.

Din, Allah’a ilişkin değişik inanç biçimlerinden sadece biridir.

Bu da kesin ve net olan “mutlak tevhid (ortaksız birleme)” biçimidir. Yani insanın, yapacağı ibadetle Allah’ın İlahlığını birlemesidir. Tıpkı kainattaki diğer yaratıklar gibi…

Gene din, Allah’ın beşer ve tüm kainat üzerindeki sürekli egemenliğini birlemektir. Bu da, her şeyin sadece Allah’la kaim olması demektir. Allah’tan başkasının değişmez ve sabit varlığının bulunmaması demektir. İşte bundan dolayı Allah’ın, kullarından kabul ettiği tek din İslâm’dır.

“Allah katında din, sadece İslâm’dır.” (Al-i İmran: 19)

Demek ki, din, sadece İslâm’dır.

Bu durumda din, İlâhî egemenliğe mutlak teslimiyetten ibarettir. Hayatın her şeyi için sadece bu kaynaktan bilgi almak ve bu kaynağın yapısı olan Allah’ın Kitabını hakem kılmaktır.

Öyleyse din, soyut bir dava, belirsiz bir bayrak ve sadece dille söylenen bir kelime değildir. Kalbin hareketsizce barındırdığı bir düşünceden veya kişilerin namaz hac ve oruç gibi vesilelerle yerine getirdikleri alâmet türünden ibadetler de demek değildir. Hayır!..

Bu, Allah’ın insanlardan din diye sadece kendisine teslim olmalarını dilediği İslâm değildir. Çünkü İslâm, teslimiyet demektir.

İslâm, itaat ve bağlılıktır. İslâm, kulların işinde Allah’ın hakem kılınmasıdır.

“Din” kelimesinin muhtevası, en duyarlı biçimiyle aşağıdaki ayeti kerimede belirlenmiştir.

“İşte bu planı Yusuf’a biz öğrettik. Çünkü o, kralın dinine göre kardeşini alıkoyamazdı.” (Yusuf:76)

Yani kralın kanun ve nizamına göre…

Görülüyor ki, Kur’an-ı Kerim, kanun ve nizamdan “din” diye söz etmektedir.

İşte yirminci yüzyıl cahiliyesinde tüm insanlardan gizli kalan apaçık Kur’anî muhteva budur.

Hem kendisine “müslüman” adını takan kimselerin, hem de diğer cahillerin bilmediği bir muhtevadır bu.

Çünkü dini, inanç ve alâmet türü ibadetlerden ibaret gören bu insanlara göre, Allah’ın vahdaniyetine, peygamberlerine, meleklerine, kitaplarına, ahiret gününe, kaderin hayr ve şerrine inanan bir kimse, Allah’ı bırakıp itaat; bağlılık ve hakimiyet hakkı açısından ayrı ayrı rablere tedeyyün etse (boyun eğip, itaat etse) bile Allah’ın dinindendir.

Oysa bu ayete göre “kralın dini” demek, kralın kanun ve nizamı demektir. Öyleyse “Allah’ın dini” de, Allah’ın kanun ve nizamı demektir…

Ne var ki asıl muhtevası sönükleşip donuklaşan “Allah’ın dini”, cahiliye kitlelerinin nazarında inanç ve alamet türü ibadetlerden başka bir şey ifade etmemektedir. Ama Hz. Âdem, ve Hz. Nuh’tan, Hz. Muhammed (s.a.s.)’e değin gelen Allah’ in dinine göre gerçek böyle değildir.

Çünkü tevhid tarihî boyunca dinin değişmez anlamı; sadece Allah’a tedeyyün (boyun eğip, itaat) etmek, başkasının koyduğu kanunları reddetmek, ilâhlığı göklerde olduğu gibi yerde de Allah’a tahsis etmek ve sadece O’nun insanlara rablığını kabullenmektir.

Yani sadece Allah’ın, şeriatinin egemenliğini ve emrinin hakimiyetini tanımaktır.

İşte “Allah’ın dininden” olanlarla “kralın dininden” olanların ayrılış noktası da budur. Çünkü:

- birinciler sadece Allah’ın nizam ve kanununu din bilirler.

- Diğerleri ise kralın nizam ve kanununu din diye tanırlar veya Allah’a sadece inanç ve alâmet türü ibadetlerde, başkasına da nizam ve kanunlar konusunda tedeyyün (boyun eğip, itaat) ederek şirke düşerler.

Din konusunda besbelli olan gerçek budur. İslâm akidesinin apaçık gereği de budur.

Halka acıma iddiasında olan kimi insanlar ise bu cehalete mazeret bulma peşindedirler. Sözde onlar “Allah’ın dini” kelimesinin gerçek muhtevasını bilmedikleri için ilahi kanunu hakem kılmıyorlar.

Şeriati “din” olarak bilmedikleri için direnmiyorlar. Sanki dinin gerçek muhtevasını bilmemeleri, kendilerinin cahil müşrikler olmalarına mazeret teşkil edecekmiş türünden bir iddia…

Sonra ben, bu dinin gerçek anlamını esasından bilmeyen kimselerin bu dinden olabileceklerini düşünemiyorum. Aslında bir gerçeğe inanmak, o gerçeği tanımanın bir parçasıdır. Buna göre eğer halk bir inancın hakikatini bilmiyorsa nasıl olur da onu benimsemiş olabilir?

Muhtevasını temelinden bilmedikleri halde nasıl olur da bu dinden sanılabilirler?

Bu bilmezlik, olur ki onları Ahiret hesabından kurtarır. Yahut azaplarının hafiflemesine neden olabilir. Bu durumda onların günah ve kusurları; kendilerine bu dinin hakikatini öğretmeyen âlim kimselerin boynuna atılabilir. Ama bu da, tamamen Allah’a kalmış gaybani bir meseledir.

Cahiliye halkının uhrevi cezası konusundaki tartışma genel bir şeydir. Bunda büyütülecek bir şey de yoktur. Sonra bu konu, yeryüzünde İslâm davetini yapan biz insanları da ilgilendirmemektedir.

Bizi ilgilendiren asıl mesele, bugün için insanların üzerinde bulunduğu dinin gerçeğini tanımlamaktır. Ve bu din de kesinlikle Allah’ın dini değildir. Çünkü Allah’ın dini, apaçık Kur’an ayetlerinin de ifade ettiği gibi Allah’ın nizam ve kanunlarıdır.

- Kim Allah’ın nizamı ve şeriati üzereyse o, Allah’ın dinindendir.

- Kim de kralın nizam ve şeriati üzereyse o da kralın dinindendir.

Bunda hiç bir tartışma yoktur.

Dinin anlamını bilmeyen kimselerin, bu dine inanmış olmaları mümkün değildir. Çünkü buradaki cehalet, dinin temel hakikatıyla (aslıyla) ilgilidir. Bu dinin temel hakikatini bilmeyen bir kimsenin, aklen de, vak’a olarak da bu dine inanmış olması imkansızdır. Çünkü inanç; kavrayış ve bilginin bir dalıdır. Bu apaçıktır.

Bizim için en iyisi, Allah’ın dininde olmayan kimseleri çeşitli mazeretlerle savunup, dinin muhteva ve boyutlarını tanımlayan Allah’tan daha acımalı olma çabasını bırakarak, insanlara “Allah’ın dinini” gerçek muhtevasıyla tanıtmaya başlamaktır. Ki bundan sonra onlar da bu dine ya girsin, ya da reddetsinler…

Evet hem bizim, hem de insanlar için en iyisi budur.

Bizim için en iyisidir; çünkü cehaletleri yüzünden bu dini hakikatte benimsemeyen bu bilmez kimselerin vebalinden kurtuluruz. İnsanlar için en iyisi budur.

Çünkü onları “Allah’ın değil, kralın dini üzerinde bulunduklarına” ilişkin somut gerçekle karşı karşıya getirmek lazımdır. Çünkü İslâm’dan habersiz olarak benimsedikleri “kralın dinini” bırakıp “Allah’ın dinini” kabullenmeye yönelik bir harekete geçmeleri böylece mümkündür.

Allah’ın dini davetçilerinin her zaman ve her yerde yapmaları gereken de budur. Çünkü tüm peygamberlerin de yaptığı buydu.

Hiç şüphesiz, İslâm Dini, beşerin arzularını değil, Allah’ın şeriatını insanlara hakim kılar. Mesele de böylece netliğe kavuşur.

- Yani ya Allah’ın şeriatı,

- ya da bilmezlerin arzuları.

Üçüncü bir varsayım yok.

Gerçekte şeriat ile kaypak arzuları birleştiren bir orta yol da yok.

Allah’ın şeriatını bırakan kimse, meydanı arzuların hakimiyetine bırakmış demektir. Allah’ın şeriati dışında kalan her şey, bilmez kimselerin sarıldığı heveslerden başka bir şey değildir:

“Sonra biz seni, dinde bir şeriat sahibi kıldık. Ona uy. Bilmezlerin heva – heveslerine sakın uyma!” (el-Casiye: 17)

Demek ki, ilâhî şeriat, uymayı hakkeden biricik kanundur. Onun dışında kalan her şey, cehaletten kaynaklanan heva-heveslerdir.

Davetçi kimsenin görevi, tüm heva-hevesleri bırakıp sadece bu şeriate uymaktır. Heva-heveslere azıcık bile sapmadan şeriatı yaşamaktır.

Sonra heva perestlerin anti şeriatçi bir cephede birleşmeleri muhakkaktır. Bundan dolayı şeriat davetçisi, bunların kimisinden kendisine yardım bekleyemez. Ya da onları birbirine bağlayan hevaperestliğe bir umut bağlayamaz.

Bu din, ciddiyetle çalışma dinidir.

Hayata hükmetmek için gelmiştir. İnsanları, Allah’ın egemenliğini gasbetmiş kimselerden kurtarıp, sadece Allah’a kul etmek için gelmiştir. Her şeyin – başka birinin değil – Allah’ın şeriatine dönmesi, ancak böylece gerçekleşir.

Evet bu şeriat, hayatın tümüne egemen olmak, insanın günlük ihtiyaç ve sorunlarını Allah’ın hükümleriyle gidermek, Allah’ın hükmünü her vak’aya hacmine biçimine ve konumuna göre uygulamak için gelmiştir.

Yoksa bu din, soyut bir biçim veya alamet türü bir ibadet olmak için gelmemiştir. Hayatın gerçeklerinden kopuk, teorik incelemelere kalmış bir şeriat olmak için de gelmemiştir, İslâm, ne sözde kalan bir kelime, ne de pratiksiz bir dua ve ibaredir…

İslâm, dört başı mamur bir hayat sistemidir. Zorluk ve engelleri olan bir sistem…

O, hayat düzenini tevhid kelimeleri üzerinde kuran bir sistemdir.

Bunun da yolu, insanların Hak Rablerinin ubudiyyetine dönüşüdür. Toplumun İlâhî hakimiyet ve şeriate dönüşüdür.

Allah’ın ilahlık ve egemenliğine saldıran tağutların, azgınlık ve hak saldırganlığının önlenmesidir.

Hak ve adaleti tüm insanlara dağıtmaktır. Halkın arasında sabit ölçülü adaleti ikame etmektir.
1 – Din Kelimesinin Muhtevası